Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.
Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί και τους αφήνεις να πεθαίνουν.
Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος
κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.
Άφησες να πεθάνουνε οι νέοι κι οι χαροκόποι
μα αυτούς που θέλουν να πεθάνουν, δεν τους άφησες.
Πολλοί από κείνους που τώρα έχουνε σαπίσει
πιστεύανε σε σένα και πεθάναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.
Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια
γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.
Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου
πεθάνανε μακάριοι, όμως - και σαπίσαν παρευθύς.
Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει αυτό που μπορεί έτσι να ξεγελά;
Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα και δεν μπορούν
χωρίς εσένα να πεθάνουν
πες μου, τι σημασία έχει τ’ ότι δεν υπάρχεις;
Να θεσπιστεί άμεσα ως πρωινή προσευχή στα σχολεία! :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τα αγαπημένα μου! Το σκεφτόμουν και εγώ να το ποστάρω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠοστάρισέ το, γιατί όχι? κι εγώ αλλού το είδα και πήρα την ιδέα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι να σχολιάσω; τον Μπρέχτ; Ιεροσυλία δεν θα ήταν;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠραγματικά. Ίσως θα έπρεπε να κλείσω τα σχόλια. :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΔηλαδή ο Μπρεχτ είναι ιερός αλλά ο θεός όχι;Από αρχαιοτάτων χρόνων το ανίερο,όπως είχαν επισημάνει οι Έλληνες,τιμωρείται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΆγνωστος ο λόγος της τιμωρίας.
Μα ο θεός ούτε υπήρχε, ούτε υπάρχει, duh!
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχει όμως η ιδέα "Θεός" και η πίστη σε αυτήν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως λέει κι ο ποιητής:
"Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει αυτό που μπορεί έτσι να ξεγελά;"