Prometheus

Εχτές πήγα σινεμά. Το έχω τάμα στον άγιο Ποπκόρνιο κάθε χρόνο μόλις ανοίγουν τα θερινά να πηγαίνω να βλέπω μία popcorn movie με έναν κολλητό μου (δεν θα σας αποκαλύψω την ταυτότητά του, αν θέλει ας αποκαλυφθεί μόνος του). Εφέτος είδαμε τον περίφημο "Προμηθέα" και η εμπειρία με σημάδεψε τόσο, ώστε ξύπνησα με την ανάγκη να μοιραστώ με το σύμπαν τις εντυπώσεις μου.

Λοιπόν παίδες, μιλάμε για μεγάλη μπαλαφάρα.

Πρώτον, το έχουν σε λάθος κατηγορία.

Δεν είναι επιστημονική φαντασία, είναι θρησκευτική φαντασίωση.

Αλλά αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά του.

Τι να πρωτοσχολιάσω δεν ξέρω.

Ξεκινάμε.

Ένας γεροπαραλής και συνάμα γεροπαραλυμένος στέλνει ένα διαστημόπλοιο στην άλλη άκρη του σύμπαντος, με τεχνολογία αιχμής και τα ανάλογα έξοδα, ακολουθώντας τις ενδείξεις που βρήκαν δυο αρχαιολόγοι σε διάφορες παλαιολιθικές σπηλαιογραφίες ανά τον κόσμο (πού είσαι Λιακό!), για να ανακαλύψουν τα όντα που κατοικούν εκεί και που αυτοί υποθέτουν (γιατί άραγε;) ότι κατασκεύασαν το ανθρώπινο είδος (μα τότε λογικά θα πρέπει να κατασκεύασαν και όλη τη ζωή πάνω στη Γη, αφού έχουμε την ίδια γενετική βάση... άρα θα πρέπει να ήρθαν πριν 3,5 εκατομμύρια χρόνια, και όχι πριν από 35.000 χρόνια... εκτός κι αν πηγαινοέρχονταν κάθε τόσο για να δουν πως πάει το πείραμα... όλα να τα περιμένει κανείς από δαύτους).

Έχοντας κάνει τόσο κόπο και τέτοια έξοδα, θα περίμενε κανείς ότι θα είχε διαλέξει το καλύτερο πλήρωμα που υπάρχει στον κόσμο. Αντιθέτως, το πλήρωμα είναι εμφανώς του σχοινιού και του παλουκιού και θυμίζει περισσότερο πειρατές της Καραϊβικής παρά επιστημονική αποστολή. Ο κυβερνήτης θυμίζει ταξιτζή του Μπρονξ και όλοι οι άλλοι πρώην τροφίμους φυλακών ή ασύλου φρενοβλαβών. Ξεκινώντας από το απλό αλλά ενδεικτικό γεγονός ότι ο καπετάνιος (σικ) καπνίζει στη γέφυρα και διάφορα μέλη του πληρώμας (συμπεριλαμβανόμενου του αρχαιολόγου που έκανε την ανακάλυψη) μπεκροπίνουν σαν ρεμάλια, συνεχίζοντας με το ανησυχητικό γεγονός ότι κανείς εκεί μέσα δεν σέβεται την ιεραρχία και όλοι αμφισβητούν τις εντολές και την εξουσία όλων των άλλων (προφανώς προτιμούν να θέσουν σε κίνδυνο την αποστολή και την ασφάλειά τους, παρά την έκφραση του ελεύθερου πνεύματος), προχωρόντας στο αδιανόητο γεγονός ότι κατά την αναγνώριση εδάφους στον ξένο πλανήτη δυο μέλη της αποστολής (ο γεωλόγος και ο βιολόγος - α ρε συνάδελφε!) φρικάρουν όταν βλέπουν ένα πτώμα (μα, τι ακριβώς περίμεναν; ζωντανά όντα έψαχναν, νεκρά όντα βρήκαν) κάνουν μεταβολή και ξεκινάνε να γυρίσουν πίσω μόνοι τους (!!!) και κανείς δεν τους λέει κουβέντα (αυτό δεν γίνεται ούτε σε ορειβατική εκδρομή, να σπάσει η ομάδα, και μάλιστα χωρίς την έγκριση του οδηγού, και χωρίς να πει κανείς κουβένετα, έλεος πια, οι πρόσκοποι πιο οργανωμένοι είναι από δαύτους), και κορυφούμενο στο τελείως facepalm γεγονός ότι ο κύριος αρχαιολόγος, μόλις διαπιστώνουν ότι η σύνθεση της ατμόσφαιρας σε έναν συγκεκριμένο χώρο είναι κατάλληλη για να την αναπνεύσουν, βγάζει την κάσκα του (!!!!!!), φυσικά όχι μόνο χωρίς την άδεια κανενός αλλά παρά τις αντίθετες προτροπές των υπολοίπων, οι οποίοι όμως στη συνέχεια, αφού βλέπουν ότι δεν πέφτει λιπόθυμος επιτόπου, βγάζουν κι εκείνοι τις δικές τους (!!!!!!!!! - προφανώς έχουν κάνει όλα τα εμβόλια στο ΙΚΑ του Μπετελγέζ).

Ανακεφαλαιώνω: οι τύποι αναζητούν, υποτίθεται, όντα που δημιούργησαν τον άνθρωπο, μάλλον με γενετική μηχανική, πράγμα που σημαίνει ότι 1) τα όντα αυτά κατά πάσα πιθανότητα έχουν παρόμοια γενετική σύσταση με τον άνθρωπο ή έστω διαθέτουν κατοικίδια με τέτοια γενετική σύσταση, 2) κατά πάσα πιθανότητα έχουν στον κόσμο τους μικρόβια που ενδεχομένως να αλληλεπιδρούν με τον άνθρωπο, και 3) το έχουν συνήθειο να παίζουν με το γενετικό υλικό, άρα μπορεί να έχουν δημιουργήσει οτιδήποτε.

Και αυτοί βγάζουν την κάσκα τους.

Και δεν κρατάνε ούτε χαρτομάντηλο μπροστά στη μύτη.

Επιστημονικότατο και αληθοφανέστατο.

Στη συνέχεια τους πιάνει μια αμμοθύελα (ή κάτι τέτοιο) και γυρνούν άρον-άρον στο διαστημόπλοιο, αφήνοντας όμως έξω τους δυο αποστάτες, που έχουν χάσει το δρόμο (μα καλά, δεν διάβασαν τον Κοντορεβυθούλη; δεν έριχναν πετραδάκια πίσω τους;) κι απομένουν μέσα στις στοές που εξερευνούσαν. Και καλά αυτό, αλλά δεν κάθονται και στα αυγά τους. Ενώ είχαν φρικάρει με το εξωγήινο πτώμα, τώρα τριγυρίζουν και χώνουν τη μύτη τους κυριολεκτικά παντού, μεταξύ άλλων και στο σημείο που βρισκόταν το πτώμα (ελαφρώς αντιφατικό μου κάνει αυτό, αλλά ας το καταπιούμε), και φυσικά βρίσκουν κάτι γλυκούλικα εξωγήινα σκουλικάκια να σέρνονται μέσα σε μια απολαυστική γλίτσα, και τι κάνουν φαντάζεστε; Το βάζουν στα πόδια; Μα όχι! Τους κάνουν κούτσι-κούτσι και πάνε να τα χαϊδέψουν στο κεφαλάκι (!!!). Τη συνέχεια τη φαντάζεστε.

Και ενώ οι διαστημικές βδέλλες απολαμβάνουν το γεύμα τους, κανείς δεν παίρνει χαμπάρι τι συνέβη, διότι ναι μεν οι τύποι είναι σε διαρκή απευθείας σύνδεση με το σκάφος, με κάμερες και με απ' όλα στη στολή τους, αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγμή, κατά σατανική σύμπτωση, ο κάπτεν έχει πάει να γαμήσει (με το συμπάθιο, αλλά εδώ δεν ταιριάζει άλλη λέξη - δεν πήγε να κάνει σεξ, ούτε να κάνει έρωτα, ούτε να συνουσιαστεί - να γαμήσει πήγε, αν με εννοείτε, και μάλιστα την ψυχρή ξανθιά εκπρόσωπο της εταιρείας χρηματοδότησης επί του σκάφους, γεγονός το οποίο, δεδομένου ότι ο κάπτεν είναι μαύρος - πάλι με το συμπάθιο, αλλά δεν μπορώ να πω αφροαμερικανός, μαύρος είναι, μπλακ καταμπλάκ - προσθέτει μια kinky νότα στα δρώμενα) και δεν έχει αφήσει κανέναν στο πόδι του (δυο λεπτά θα έκανε ο άνθρωπος).

Και ενώ εγώ τραβάω τα μαλλιά μου, η παράνοια συνεχίζεται.

Τι να πρωτοθυμηθώ δεν ξέρω.

Οι θρησκευτικές αναφορές και προβληματισμοί ήταν πραγματικά το μικρότερο από τα προβλήματα της ταινίας, αλλά αξίζει να αναφερθούν, γιατί συνιστούν το ιδεολογικό της υπόβαθρο. Ευτυχώς είχα προετοιμαστεί και ψυχολογικά από σχόλια φίλων που το είχαν δει, οπότε δεν προσγειώθηκα ανώμαλα.

Το όλο concept της ταινίας είναι ότι ψάχνουμε να βρούμε τον δημιουργό μας, που ως φαίνεται είναι κάτι εξωγήινοι γίγαντες (το ποιος δημιούργησε εκείνους, θα το διερευνήσουμε προφανώς αργότερα - one thing at a time). Όταν δεν ξέρουμε κάτι, υφαίνουμε έναν μύθο και τον ακολουθούμε ως τα άκρα του. Η ατάκα "I choose to believe" ακούγεται δύο φορές μέσα στο έργο, δια στόματος επιστημόνων. Η ατάκα Have you lost your faith?" μόνο μία, αλλά είναι σαφές τι θέλει να πει ο ποιητής. Επίσης ακούγεται το "I want to meet my maker" το οποίο είναι πολύ μπλακ χιούμορ, αν σκεφτεί κανείς ότι το λέει ο ραμολιμένος χρηματοδότης της αποστολής λίγο πριν αποδημήσει εις τόπους χλοερούς, όπου αμφιβάλω αν θα συναντήσει τον δημιουργό του ή οποιονδήποτε άλλον. Το ίδιο ραμολί, πριν αποδημήσει, έχει πει ότι το ανθρωπόμορφο ρομπότ της παρέας δεν μπορεί να εκτιμήσει το δώρο της αθανασίας επειδή "Δεν έχει ψυχή". Αργότερα αφήνεται να εννοηθεί ότι για τον ίδιο λόγο το ρομπότ δεν μπορεί να κατανοήσει την μανία αναζήτησης ενός δημιουργού καθώς και της απάντησης σε όλα τα ερωτήματα με κάθε κόστος. Εμένα πάντως μου φάνηκε ότι μια χαρά ψυχή είχε, αν κρίνω από τις συνομωσίες που εξύφανε μονο του κατά των ανθρώπων, οι οποίοι διαρκώς το μειώνουν και το υποτιμούν. Τόση κακία έχω δει μόνο σε ανθρώπους, οι οποίοι εξ ορισμού έχουν ψυχή, ergo έχει κι εκείνο. Τέλος τα τρία εναπομείναντα μέλη του πληρώματος, ενώ ετοιμάζονται να καταρρίψουν το σκάφος των κακών εξωγήινων με μια επίθεση καμικάζι, συμφωνούν ότι θα εξοφλήσουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς τους (ένα στοίχημα) όταν συναντηθούν στην "άλλη πλευρά" (I wouldn't be too sure, αλλά τέτοιαν ώρα, τέτοια λόγια...).

Ο αποστάτης γεωλόγος, στη θέα ενός βουνού πτωμάτων, λέει ότι του θυμίζουν πίνακα από το Ολοκαύτωμα (εν έτει 2084, εκπλήσσομαι που κάποιοι θυμούνται το Ολοκαύτωμα και βλέπουν και σχετικούς πίνακες, εγώ δεν έχω δει ούτε έναν, και συμπεραίνω ότι είναι ελαφριά εβραιόφιλη σφήνα - όχι ότι έχω κάτι με τους εβραίους ή με το Ολοκαύτωμα, αλλά λίγο άσχετο μου έκανε). Η πρωταγωνίστρια αρχαιολόγος (η μόνη που επιβιώνει από το μακελειό που ακολουθεί) φοράει έναν ασημένιο σταυρό, τον οποίο της παίρνει κάποια στιγμή το κακό ανθρωπόμορφο ρομπότ (το οποίο προσπαθεί, εμμέσως πλην σαφώς, να ξεκάνει την ανθρωπότητα) και όταν βρίσκει το ρομπότ διαλυμένο στα δύο, με το σώμα στην Κούλουρη και το κεφάλι στην Φανερωμένη, πρώτο της μέλημα είναι να του πει "Πού είναι ο σταυρός μου;" (ε βέβαια, μπορεί να συναντήσει και κανέναν βρικόλακα).

Στο φινάλε ξεπαστρεύονται όλοι, εκτός από την κορακοζώητη και απέθαντη αρχαιολόγο, πού όχι μόνο καταφέρνει να βγάλει από μέσα της το άλιεν χωρίς να της μείνει ούτε μια γρατσουνιά για ενθύμιο (μόνο μια τομή στην κοιλιά με στραυροβελονιά), αλλά δεν υποκύπτει ούτε καν όταν ολόκληρο το εξωγήινο διαστημόπλοιο σκάει επάνω της κυριολεκτικά σαν καρπούζι, σταματώντας φυσικά δυο πόντους από τη μύτη της.

Στη συνέχεια παίρνει το ρομπότ παραμάσχαλα, με το κεφάλι του μέσα σε ένα σακ-βουαγιάζ, και ξεκινάνε με ένα άλλο διαστημόπλοιο για τον πλανήτη-πηγή των εξωγήινων υποτιθέμενων δημιουργών της ανθρώπινης φυλής. Που σημαίνει ότι μας περιμένει και Προμηθέας νούμερο δύο. Προσδεθείτε.

Χαριτωμένες λεπτομέρειες: οι πόρτες του διαστημικού σκάφους είναι ολόιδιες με εκείνες του Enterprise. Φαντάζομαι ότι τις βρήκαν στην αποθήκη, τους πέταξαν ένα χέρι λαδομπογιά και τις ξαναχρησιμοποίησαν, μην πάνε χαμένες. Επίσης το γιγάντιο εξωγήινο σκάφος σε σχήμα κρουασάν ενσωματωμένο στον επιβλητικό βραχώδη θόλο στη μέση του πουθενά θύμιζε ύποπτα το τελευταίο Indiana Jones, με την αντίστοιχη σκηνή απογείωσης όπου γκρεμίζονται τα πάντα στο πέρασμά του.

Απορία: το thing που βγήκε από την κοιλιά της αρχαιολόγου κι απόμεινε μόνο κι έρημο μέσα στο αυτόματο χειρουργείο, ψεκασμένο με χλωρίνη κλινέξ για να ψοφήσει, πώς θέριεψε τόσο μόνο του εκεί πέρα μέσα; Με τι τρεφόταν; Με γάζες βουτηγμένες σε μπεταντίν;

Σκηνή facepalm επίσης εκεί που βγάζουν τον εξωγήινο γίγαντα από την κάψουλα όπου κοιμάται ήσυχα επί 2000 χρόνια (μα, όλα πρέπει να τα σκαλίζουν;), και ο τύπος μόλις τους βλέπει, σκάει ένα χαμόγελο και αρχίζει να σπάει κόκαλα, με συμπεριφορά που αρμόζει πολύ περισσότερο σε διανοητικά καθυστερημένο γορίλα παρά σε εκπρόσωπο ανώτερου εξελιγμένου είδους. Η γνωστή παράνοια με τους απίστευτα και χωρίς λόγο κακούς εξωγήινους.

Φυσικά σε όλο το έργο βλέπουμε άφθονα άλιεν που θυμίζουν από σκουλίκια έως χταπόδια και σαυρόμορφα ανθρωποειδή, μέχρι και το κράκεν αυτοπροσώπως στα καλύτερά τους, αλλά αυτό δεν είν' κακό: γι' αυτό πήγαμε άλλωστε και δώσαμε τα λεφτά μας. Άφθονο σπλάτερ, όχι τόσο σε αίμα όσο σε ποικιλόχρωμη γλίτσα, τερατώδη άπλυτα δόντια και κομμένα πλοκάμια διάσπαρτα παντού. Απόλαυση.

Τελειώνω με την ατάκα της φίλης μου: "Μπλιαχ, κι έχω καλαμαράκια για αύριο..."

Πάτε να το δείτε, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Πάρτε πολύ ποπκόρν και μπύρες για να αντεπεξέλθετε.

Και προς θεού, μην πάτε για καλαμαράκια μετά.

Καλή σας όρεξη!

Υ.Γ. Να πούμε παρεμπιπτόντως ότι σε μια κρίση παθολογικής πολιτικής ορθότητας, ο υπεύθυνος του κάστιν φρόντισε να χώσει στο πλήρωμα έναν μαύρο, έναν κινέζο, έναν λατίνο, ένα πανκιό και δύο γυναίκες (η μία σκωτσέζα, με προφορά που κοβόταν με το μαχαίρι, θα τη ζήλευε και ο χαϊλάντερ) - χώρια η ξανθιά που λέγαμε.

Υ.Γ.1 Ένας φίλος σε ένα φόρουμ έγραψε: "πρέπει να είναι το πιο ηλίθιο πλήρωμα + επιστημονικό προσωπικό ever!"
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο...

Ο ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ, Ο ΚΑΙΣΑΡΑΣ ΚΑΙ Η ΒΙΚΗ

...ή αλλιώς,

Περί επιπολαιότητας και προκατάληψης

Δεν έχει μείνει, φαντάζομαι, ιντερναύτης για ιντερναύτης εν Ελλάδι, που να μην παρακολούθησε το περίφημο βίντεο της συνέντευξης του Νίκου Μιχαλολιάκου μετά τις εκλογές. Δεν σταθώ εδώ στα όσα σχολιάστηκαν μέχρις αηδίας - τη ναζιστική έπαρση, την φασιστική συμπεριφορά, τις εθνικιστικές κορώνες, τους ρατσιστικούς αφορισμούς, την αγένεια - αλλά σε μια λεπτομέρεια από την οποία αρπάχτηκαν και άλλοι για να του καταλογίσουν, εκτός όλων των άλλων, και αμορφωσιά:

Veni, vidi, vici

δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο Νίκος Μιχαλολιάκος, και για διευκόλυνση όσων δεν θέλουν να καθήσουν να δουν το βίντεο για να ακούσουν τη συγκεκριμένη φράση:

Βένι, βίντι, βίκι

γεγονός που έδωσε αφορμή σε πλείστα όσα σχόλια. Ορισμένοι αναρωτήθηκαν τι θέλει και μιλάει αφού δεν ξέρει, άλλοι δήλωσαν ότι πιάστηκε η κοιλιά τους από τα γέλια, ενώ πολλοί εκφράσθηκαν ειρωνικά για την αμορφωσιά του. Ο λόγος για την προφορά τής τελευταίας λέξης, την οποία θεώρησαν ότι έπρεπε να την έχει προφέρει "βίτσι" και όχι "βίκι".

Εγώ λατινομαθής δεν είμαι και το έχω δηλώσει ξανά στο διαδίκτυο. Τελείωσα πρώτη δέσμη, και είχα την ατυχία να φοιτήσω σε μια εποχή που τα αρχαία ελληνικά διδάσκονταν μόνο στο λύκειο,με αποτέλεσμα να κάνω μόνο δύο χρόνια, αφού τη χρονιά της δέσμης εμείς στην πρώτη δεν κάναμε αρχαία, και τα λατινικά μόνο στην τρίτη λυκείου και μόνο στην τρίτη δέσμη, με αποτέλεσμα να μην τα διδαχθώ καθόλου. Επειδή όμως μου αρέσουν οι γλώσσες και η εγκυκλοπαιδική μόρφωση, αγόρασα τα βιβλία του λυκείου - τα "Λατινικά λυκείου" των Πασχάλη και Σαβαντίδη, με τα κειμενάκια, και την "Λατινική γραμματική" του Αχιλλέα Τζάρτζανου - και μελέτησα μόνη μου, για να αποκτήσω τουλάχιστον μια γενική ιδέα. Ανάμεσα στα άλλα που έμαθα εκεί μέσα, ήταν ότι το C στα κλασσικά λατινικά προφέρεται πάντοτε Κ - πράγμα που σημαίνει ότι το vici, σύμφωνα τουλάχιστον με τους κανόνες που δέχεται ο Τζάρτζανος, διαβάζεται όντως βίκι.

Να λοιπόν που ο Μιχαλολιάκος ήταν σωστός, τουλάχιστον στο θέμα της εκφοράς της περίφημης φράσης του Ιούλιου Καίσαρα - ή τουλάχιστον θυμόταν τα λατινικά που έμαθε στο λύκειο, και άρα το όποιο λάθος μπορούμε να το καταλογίσουμε στον Αχιλλέα Τζάρτζανο και όχι στην αμορφωσιά του Μιχαλολιάκου.

Θα μπορούσε φαντάζομαι κάποιος να έχει αντίρρηση ως προς την ερασμιακή προφορά που χρησιμοποίησε ο Μιχαλολιάκος και να επιχειρηματολογήσει σχετικά. Θα μπορούσε φερ' ειπείν να αντιπαραβάλει τα εκκλησιαστικά λατινικά, όπου το vici όντως διαβάζεται βίτσι. Θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι, αφού είναι τόσο καθαρολόγος και προφέρει το C ερασμιακά, θα πρέπει να προφέρει και το V ως ΟΥ, μια που στα κλασσικά λατινικά δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ V και U. Όμως εγώ δεν είδα αντιρρήσεις αλλά ειρωνείες περί αμορφωσιάς - πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη της Ερασμιακής προφοράς. Δηλαδή, όσοι σχολίασαν δυσμενώς την λατινική προφορά του Μιχαλολιάκου, δεν γνώριζαν καν λατινικά - διότι αν γνώριζαν, θα είχαν τουλάχιστον ακουστά την προφορά αυτή.

Και αναρωτιέται κανείς: δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;

Σίγουρα κανείς δεν δικαιούται να επικαλεστεί αδυναμία πληροφόρησης. Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Όποιος ψάχνει, βρίσκει. Κατά ειρωνικό τρόπο μάλιστα η πληροφορία για το βίκι βρίσκεται πολύ ευκολα ακόμη και στην Βικιπαίδεια, γνωστή με το χαϊδευτικό Βίκη. Η Βίκη λοιπόν μας πληροφορεί ότι η προφορά αυτή προτάθηκε από τον Έρασμο στο έργο του Dialogus de recta Latini Graecique sermonis pronuntiatione (Διάλογος περί της ορθής προφοράς του λατινικού και του ελληνικού λόγου). Εκεί μαθαίνουμε επίσης ότι το CE, CI διαβαζόταν πριν τον Έρασμο ως ΤΣΕ, ΤΣΙ, όπως στα σύγχρονα ιταλικά. Αλλά ο Έρασμος διατύπωσε επιφυλάξεις οι οποίες και έγιναν δεκτές ως φαίνεται από την επιστημονική κοινότητα, διαφορετικά δεν θα βλέπαμε την προφορά αυτή στη γραμματική του Τζάρτζανου, φαντάζομαι.

Γιατί λοιπόν τόσο πολύς κόσμος ένιωθε τόσο σίγουρος ότι το vici προφέρεται βίτσι, και γιατί ένιωθαν όλοι τόσο δικαιωμένοι στις κατηγορίες τους;

Ως προς το πρώτο, θα έλεγα ότι φταίει η επιπολαιότητα αφ' ενός, και η τεράστια αδιαφορία γύρω από το θέμα της προφοράς ξένων γλωσσών αφ' ετέρου. Πολύς κόσμος επαναπαύεται σε μια επιφανειακή πληροφορία, αρκεί να ακούγεται πειστική, και δεν το ψάχνει παραπάνω. Στις ξένες γλώσσες γενικά επικρατεί μια τάση να γενικεύουμε τις γνώσεις που έχουμε από μία ή δύο γλώσσες (συνήθως από τα αγγλικά και από κάποια άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα, κατά κανόνα ιταλικά ή γαλλικά) και να τις εφαρμόζουμε σε όλες τις άλλες. Με το σύστημα αυτό έχουν κακοπάθει πάρα πολλά ονόματα - από τον Σάντσο Πάνθα που έγινε Σάντσο Πάντσα (διότι μία από τις πρώτες μεταφράσεις του Δον Κιχώτη έγινε από τα ιταλικά, όπου το Z προφέρεται ΤΣ), ως τον Τσε Γκεβάρα που τον τραγούδησε ο μακαρίτης ο Λοΐζος ως Τσε Γκουεβάρα. Από τα πιο κακοπαθημένα ονόματα, απ' όσο ξέρω, είναι τα ολλανδικά: πρόσφατα χρειάστηκε να μεταγράψω το όνομα του Huizinga, το οποίο προφέρεται κάπως σαν Χάουζινχα, και στα ελληνικά έχει μεταγραφεί - έκπληξη! - Χουιζίνγκα.

Ειδικά στο θέμα της προφοράς των λατινικών έχω παρτηρήσει ότι επικρατεί δυστυχώς άγνοια και αδιαφορία ακόμη και μεταξύ ειδικών επιστημόνων. Δεν μιλώ εδώ για φιλολόγους, αλλά για ειδικότητες των θετικών επιστημών, κυρίως για βιολόγους, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγομαι και εγώ. Το πέρασμά μου από το πανεπιστήμιο και η τριβή μου με διάφορες περιβαλλοντικές οργανώσεις με έχει φέρει σε επαφή με αρκετούς επιστήμονες - κυρίως ορνιθολόγους, βοτανολόγους, ερπετολόγους. Οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιούν τις επιστημονικές ονομασίες των ζωντανών οργανισμών, οι οποίες δεν είναι βέβαια ακριβώς λατινικές, αλλά έχουν λατινική μορφολογία, ακολουθούν τους γραμματικούς κανόνες των λατινικών και λογικά θα πρέπει να ακολουθούν και τους κανόνες προφοράς, αν θέλουμε πραγματικά να εκπληρώσουν τον σκοπό τους, που είναι η συνεννόηση των επιστημόνων σε διεθνές επίπεδο. Πραγματικά, αν ο κινέζος επιστήμονας προφέρει το C ως K, ο ιταλός το διαβάζει ΤΣ και ο ισπανός Θ, δεν μπορεί κανείς να πει ότι προάγεται η συνεννόηση. Και όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Αν λοιπόν οι ειδικοί επιστήμονες που χρησιμοποιούν τα λατινικά στην επιστήμη τους (την συστηματική κατάταξη των ζωντανών οργανισμών, εν προκειμένω) δείχνουν αδιαφορία και βασίζονται στη προφορά που φαντάζεται καθένας τους ότι "ταιριάζει" κρίνοντας κατ' αναλογία από τις άλλες (σύγχρονες) γλώσσες που γνωρίζουν - συνήθως αγγλικά (ίσως κι επειδή πολλά σημαντικά πανεπιστήμια είναι αγγλόφωνα και το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας είναι στα αγγλικά) και  άλλοτε ιταλικά ή άλλες γλώσσες που τους φαίνονται συναφείς - και μάλιστα όταν πας να τους πεις κάτι σχετικά, δεν δείχνουν κατά κανόνα και μεγάλο ενδιαφέρον, τι να περιμένει κανείς από τους μη ειδικούς και μη επιστήμονες;

Όσο για το άλλο ερώτημα - το γιατί όλοι ένιωθαν τόσο δικαιωμένοι στις κατηγορίες τους - αυτό νομίζω ότι είναι πιο σημαντικό και αξίζει να σταθούμε εδώ λίγο περισσότερο.

Ο Μιχαλολιάκος ενοχλεί πολλούς. Και όταν κάποιος μας ενοχλεί, θέλουμε οπωσδήποτε να του βρούμε ψεγάδι, γυρεύουμε μια οποιαδήποτε αφορμή για να τον κατηγορήσουμε, να τον υποτιμήσουμε. Κάθε τι που λέει είναι λάθος, πρέπει να είναι λάθος - δεν ανεχόμαστε να λέει κάτι σωστό. Αν την ίδια ατάκα την πέταγε κάποιος που συμπαθούσαμε, είτε (στην καλύτερη περίπτωση) θα την περνούσαμε στο ντούκου, είτε (στην χειρότερη) θα τον δικαιολογούσαμε παντοιοτρόπως. Όταν όμως την πετάει αυτός που αντιπαθούμε, φυλάμε καραούλι με το δίκανο να τον τουφεκίσουμε.

Αγαπάει ο θεός όμως τον νοικοκύρη, αγαπάει και τον κλέφτη - γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση μας γύρισαν τα σκάγια μπούμεραγκ.

Και καλά έκαναν, κατά τη γνώμη μου. Διότι όσο κι αν αντιπαθώ κι εγώ τον Μιχαλολιάκο - όχι ως πρόσωπο, δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά ως εκπρόσωπο μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας - το να βρίσκουμε αφορμή να τον κράξουμε για το κάθε τι, βρωμάει προκατάληψη. 

Και η προκατάληψη τυφλώνει.

Ας ακούσουμε λοιπόν τον Μιχαλολιάκο. Ας δούμε τι έχει να πει. Ας ζυγίσουμε τα επιχειρήματά του, ας μελετήσουμε τις θέσεις του, ας αξιολογήσουμετη στάση του. Ήρεμα, ψύχραιμα και αντικειμενικά - ως οφείλουμε να κάνουμε με όλα τα πολιτικά πρόσωπα και με όλους τους συνομιλητές μας. Και ας τον κρίνουμε αντικειμενικά και βάσιμα, όχι παρορμητικά και βεβιασμένα. Όπως πραγματικά μας συμφέρει για να είμαστε ενημερωμένοι, όχι όπως μας βολεύει για να νιώσουμε δικαιωμένοι. Λόγοι δεν λείπουν άλλωστε για να τον κατηγορήσει κανείς αν θέλει - για ρατσισμό, για φασισμό, για αγένεια. Αλλά όχι για λειψά λατινικά. 

Ας είμαστε όσο μπορούμε νηφάλιοι. Για να μπορέσουμε κι εμείς να γυρίσουμε και να πούμε, βάσιμα πλέον:

veni, vidi, denegavi.

(Όχι, δεν κάνω την έξυπνη και την ψευτομετριόφρονα - δεν ξέρω καθόλου λατινικά. Ξέρω όμως να ψάχνω στο διαδίκτυο, όπου και βρήκα ότι denegare σημαίνει απορρίπτω, και ότι o παρακείμενος είναι denegavi. Αν κανώ λάθος, βεβαίως θα χαρώ να με διορθώσει όποιος ξέρει καλύτερα.)

Παράρτημα

Αξίζει εδώ να γίνει μνεία στο περίφημο "Εγέρθητι" (ή "Εγέρθητοι" όπως το είπε ο Σαραντάκος,  ή "Εγέρθητω" όπως άκουσαν άλλοι - έγω πάντως "Εγέρθητι" άκουσα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα). Γίνεται ολόκληρη κουβέντα γύρω από το αν το είπε σωστά το παλικάρι, και σε περίπτωση που το είπε σωστά, το εννοούσε σωστά, δηλαδή με γιώτα στο τέλος, ή το εννοούσε λάθος, με όμικρον γιώτα;

Παιδιά μου συγγνώμη, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί διυλίζουμε τον κώνωπα. Εδώ έχουμε ολόκληρη κάμηλο να καταπιούμε, οι κώνωπες μας μάραναν;

Δηλαδή αν όλοι οι Χρυσαυγίτες ήξεραν τέλεια λατινικά κι ελληνικά, αρχαία και νέα, δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα με την ιδεολογία και με την συμπεριφορά τους; Και αντίστροφα: το πρόβλημα  δηλαδή το έχουμε επειδή ίσως κάνουν φραστικά λάθη;

Η σφαγή των ανθέων

Με την αφορμή της ετήσιας σφαγής των ανθέων, φόρτωσα εχτες τα γυναικόπαιδα στο αυτοκίνητο και πήγαμε οικογενειακώς στο Κατσιμίδι. Έχω σαν γενική αρχή να μην το κουνάω ρούπι απ' το σπιτάκι μου τέτοιες ημέρες - Πρωτομαγιές, Δεκαπενταύγουστους, Καθαρές Δευτέρες και τα συναφή. Προτιμώ να απολαμβάνω την ησυχία της πρωτεύουσας από το να συνωστίζομται στις εξοχές με όλους τους πρωτευουσιάνους οπαδούς των εθίμων. Ούτε κι εγώ η ίδια δεν ξέρω γιατί φέτος θέλησα να κάνω μια εξαίρεση. Ωστόσο έλαβα τα μέτρα μου: φύγαμε νωρίς, όσο νωρίς επέτρεπε ένα φυσιολογικό ξύπνημα με κανονικό πρωινό, δηλαδή στις 9 και τέταρτο το πρωί. 

Μένουμε βόρεια, και σε ένα τέταρτο είχαμε περάσει κιόλας τον κόμβο της Βαρυμπόμπης και κατευθυνόμασταν προς το Τατόι. Λίγα αυτοκίνητα στο δρόμο, φυσιολογικά πράγματα. Στην κάτω είσοδο των Βασιλικών, δίπλα στην ταβέρνα του Λεωνίδα, τα αυτοκίνητα ήταν ήδη αρκετά. Στην πύλη των Βασιλικών υπήρχε συνωστισμός, ακόμη και για τα δεδομένα της ημέρας, ή έτσι μου φάνηκε. Στην πηγή με το νερό της Κιθάρας το μικρό πάρκινγκ ήταν γεμάτο. Όταν φτάσαμε στο Κατσιμίδι, όλες οι καλές θέσεις για πικνίκ ήταν ήδη πιασμένες, οι ψησταριές ήδη είχαν ανάψει, ενώ από ένα αυτοκίνητο με ανοιχτές πόρτες ξεχυνόταν μοντέρνα μουσική στη διαπασών. Κάναμε ένα μικρό κύκλο αναζητώντας κάποιο πιο ήσυχο μέρος, τελικά όμως παρκάραμε απλώς εκεί μαζί με τους υπόλοιπους και χωθήκαμε στο δάσος. 

Δέκα λεπτά περπάτημα ήταν αρκετά για να βρούμε ένα ξέφωτο τελείως άδειο. Οι περισσότεροι εκδρομείς ακολουθούσαν την μακρά ελληνική παράδοση: παρκάρω και φυτεύομαι δυο βήματα απ' το αυτοκίνητο - πράγμα λογικό, ιδίως αν κουβαλάς μαζί πλαστικά καρεκλακια, φορητή ψησταριά και τάπερ με μεζέδες.

Κάθε χρόνο μου γίνεται όλο και πιο δυσάρεστη η συλλογή λουλουδιών. Παλιότερα έφτιαχνα μαγιάτικο στεφάνι με χαρά - ίσως δεν είχα καθήσει να σκεφτώ την έκταση της ζημιάς που προκαλούμε εμείς οι άνθρωποι, ίσως και τα λουλούδια να ήταν περισσότερα, δεν ξέρω. Ιδίως όμως όταν βλέπω δυο τρία σκόρπια μαδημένα ανθάκια και έναν ολόκληρο στρατό φυσιολατρών της μιας μέρας να εφορμά καταπάνω τους, ειλικρινά δεν μου κάνει καρδιά να απλώσω κι εγώ χέρι.

Ευτυχώς, δεν έπλεκαν όλοι στεφάνια - οι περισσότεροι ήταν απασχολημένοι με τα σουβλάκια, την μπάλα και τους παραδοσιακούς χορούς. Αρκετοί όμως τριγυρνούσαν προς άγραν ανθέων: μια κυρία κρατούσε ένα κορδόνι και έπλεκε κίτρινα λουλούδια επάνω του, μια άλλη κρατούσε δυο τεράστια κλαδιά φορτωμένα άνθη, μια μητέρα με το κοριτσάκι της είχαν φτιάξει ένα χοντρό μπουκέτο αγριολούλουδα και το κοριτσάκι κάθε τόσο έκοβε πεντ' έξι, τα εξέταζε και πετούσε όσα δεν του άρεσαν ή όσα μαδούσαν αμέσως...

Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως να μην είναι τόσο τραγικό - πολλά λουλούδια έχουν ήδη ρίξει σπόρο αυτήν την εποχή, αρκετά έχουν βολβούς μέσα στο χώμα, τα περισσότερα γενικά είναι αρκετά ανθεκτικά και ξαναβγαίνουν αφού τα κόψουν, αρκεί να μην τα ξερριζώσουν. Κατά βάθος όμως ξέρω ότι δεν είναι έτσι. 

Όταν ο πληθυσμός της Αθήνας περιοριζόταν σε λίγες χιλιάδες ανθρώπους και τα περίχωρα ήταν γεμάτα αγριολούλουδα, όταν οι περισσότεροι είχαν κήπους και το έθιμο επικεντρωνόταν κυρίως στη συλλογή λουλουδιών από αυτούς, το πράγμα ήταν σχετικά ακίνδυνο. Τώρα όμως που γίναμε μερικά εκατομμύρια, τώρα που κατοικούμε σε πολυκατοικίες, τώρα που οι χώροι αναψυχής είναι πλέον τόσο λίγοι ώστε την Πρωτομαγιά να υπάρχει συνωστισμός ήδη στις 10 το πρωί, τα λουλούδια κινδυνεύουν. Ίσως η μόνη προστασία τους να είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι εκδρομείς μένουν κοντάς τις παρυφές του δρόμου, κι έτσι η φύση στην μεγαλύτερη έκταση του δάσους παραμένει αλώβητη.

Σε μια πρόσφατη εκδρομή με την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, ο Γιώργος Σφήκας μας πληροφόρησε ότι στον Σχινιά παλιότερα υπήρχαν κρίνοι της άμμου, αλλά εξαφανίστηκαν λόγω της εντατικής συλλογής από εκδρομείς. Μάλιστα ορισμένα μέλη της Εταιρείας φύτεψαν ξανά κρίνους, αλλά σύντομα εξαφανίστηκαν κι αυτοί.

Εγώ από τη μία προσπαθώ να τηρώ το έθιμο, κυρίως για χάρη της κόρης μου που το θέλει, και νιώθω υπεύθυνη για το γεγονός ότι το θέλει, επειδή εγώ ήμουν που έπλεξα τα πρώτα στεφάνια για το σπίτι μας όταν εκείνη ήταν ακόμη μωρό. Από την άλλη προσπαθώ να περιορίσω τη ζημιά, συλλέγοντας από σημεία που ο πληθυσμός των λουλουδιών είναι αρκετά μεγάλος, συλλέγοντας είδη ανθεκτικά, κόβοντας από τις δικές μας γλάστρες και κλέβοντας τα τριαντάφυλλα του γείτονα. Φέτος το έλυσα κόβοντας μερικά άνθη ασφόδελου, που είναι και ανθεκτικός και πολύ διαδεδομένος και δεν έκοψα πολλά από κάθε φυτό, και μερικά άνθρη ταραξάκου, που ήταν γεμάτος ο τόπος από δαύτα. Παρ' όλ' αυτά οι ενοχές μου, αν και κατασιγάστηκαν, δεν έσβησαν τελείως, και προσπαθώ να μηχανευτώ τρόπο να το αποφύγω τελείως του χρόνου.

Κατά τις δώδεκα κατηφορίσαμε το μονοπάτι, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Το θέαμα που μας επιφύλασσε ο δρόμος ξεπερνούσε κάθε προσδοκία και κάθε φαντασία. Εντάξει, περίμενα κάποια κίνηση, Πρωτομαγιά ήταν άλλωστε, γι' αυτό και είχαμε πάει νωρίς, για να αποφύγουμε τον συνωστισμό. Αλλά τέτοιο πράγμα ειλικρινά δεν το περίμενα.

Στο Κατσιμίδι υπήρχε μια ουρά ατελείωτη που ξεκινούσε από την κατεύθυνση της Αθήνας και συνεχιζόταν προς τον άγιο Μερκούριο ως εκεί που έφτανε το μάτι. Με αρκετή δυσκολία, εξαιτίας των παρκαρισμένων αυτοκινήτων που έκλειναν τον δρόμο, καταφέραμε να ξεκινήσουμε και να προχωρήσουμε με βήμα σαλίγκαρου. Στην πηγή της Κιθάρας ένας άντρας της τροχαίας έκοβε κλήσεις σε όσους είχαν παρκάρει αντικανονικά - δηλαδή σε όλους, φαντάζομαι. Μέχρι τα Βασιλικά πηγαίναμε εξωφρενικά αργά, σαν να ήμασταν σε μποτιλιάρισμα την Ομόνοια ένα πράγμα. Ύστερα το πράγμα χαλάρωσε κάπως στο ρεύμα προς Αθήνα - κυρίως επειδή από εκεί και κάτω δεν υπήρχαν τόσα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά κι αριστερά που να στενεύουν τον δρόμο.

Η ουρά στο αντίθετο ρεύμα συνεχιζόταν για αρκετά χιλιόμετρα - μέχρι την 6η στάση Βαρυμπόμπης. Ευτυχώς τουλάχιστον σταματούσε πριν τον κόμβο της Εθνικής. Δεν έχω ιδέαν τι ώρα θα κατάφερναν όλοι αυτοί να φτάσουν επάνω, και όταν έφταναν τι στην ευχή θα έκαναν: δεν υπήρχε καν χώρος για παρκάρισμα. Είχα την εντύπωση πως ένα λουλουδάκι να έκοβε ο καθένας τους, ήταν αρκετό για να καταστραφεί η χλωρίδα της περιοχής για πάντα. Και δεν φαντάζομαι να περιοριστούν στο ένα...

Έτσι λοιπόν πιάσαμε κι εμείς τον Μάη. Αν είχε ποδάρια θα είχε τρέξει να ξεφύγει - αλλά δεν έχει. Τον πιάσαμε, τον αποκεφαλίσαμε και τον κρεμάσαμε ανάποδα στην εξώπορτα - για παραδειγματισμό, φαντάζομαι. 

Σίγουρα μετά από αυτό δεν θα τολμήσει να ξαναπατήσει στα μέρη μας.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ...

ΟΥ ΒΗΞΕΙΣ

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται εξαιρετικά στον φίλο μου Idom.
Περαστικά μας.

Βήχω.

Στην Ελλάδα του 2012 αυτό είναι μεγάλο σφάλμα και πρέπει ν' αποφεύγεται.

Δεν τρελαίνομαι για επισκέψεις σε γιατρούς, αλλά οι σπηλαιώδεις βορβορυγμοί και τα ανατριχώδη πτύελα που εκβάλουν από τον λάρυγγά μου, σε συνδυασμό με την υποψία αναζωπύρωσης του χρόνιου βρογχικού άσθματος που με συντροφεύει τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια, με ώθησαν στην αίθουσα αναμονής του πνευμονολόγου, αγκαλιά με το πολύτιμο βιβλιάριο του ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ, μέλλον ΕΟΠΥΥ) θεωρημένο επιτέλους αφότου κατόρθωσα να εξοφλήσω τα δύο δίμηνα που χρωστούσα.

Το ωράριο του γιατρού ξεκινά στις 9 το πρωί. Στις 9 παρά είκοσι υπήρχαν ήδη τρία άτομα στην αίθουσα αναμονής - εγώ ήμουν η τέταρτη. Η γραμματέας ρώτησε τα ονόματά μας και τα σημείωσε, ενώ με ένα κούνημα του κεφαλιού σχολίασε μονολογώντας "Έκλεισε το πλαφόν, δεν παίρνει άλλους."
- Με συγχωρείτε - ρώτησα - τι εννοείτε; Ποιο πλαφόν και γιατί δεν παίρνει άλλους;
- Δεν το ξέρετε; - μου είπε. - Τα ταμεία ενοποιούνται στον ΕΟΠΥΥ. Δεν δηλώνετε γιατρούς όπως παλιά.
- Ναι, το ξέρω - την διέκοψα. - Αυτό με το πλαφόν όμως πρώτη φορά το ακούω.
- Υπάρχει ένα πλαφόν ασθενών για κάθε μήνα - μου εξήγησε. - Το ταμείο αποζημιώνει το γιατρό μέχρι 200 ασθενείς το μήνα, όχι περισσότερους. Εμείς το έχουμε χωρίσει ανά εβδομάδα, και δέχεται 50 ασθενείς την εβδομάδα. Είτε είναι για εξέταση είτε για να γράψουν φάρμακα μόνο μετράει το ίδιο, σαν μία επίσκεψη. Αρχίζουμε να μετράμε από Δευτέρα, και όταν συμπληρωθεί το πλαφόν, όσοι έλθουν από εκεί και μετά επιβαρύνονται το κόστος της επίσκεψης. Εφόσον έχουν ταμείο και έλθουν εντός του ωραρίου του ταμείου, κάνουμε ειδική τιμή: 20 ευρώ την εξέταση και 10 ευρώ αν θέλει μόνο να γράψει φάρμακα ή εξετάσεις.

Έμεινα έκθαμβη. Πόσο σοφό, πόσο δίκαιο, πόσο αποτελεσματικό το νέο σύστημα υγείας!

Θα έπρεπε ίσως να χαρώ που είχα την τύχη να είμαι η τελευταία εντός του πλαφόν για αυτήν την εβδομάδα (θυμίζω ότι ήταν Παρασκευή, εννέα παρά τέταρτο το πρωί). Αλλά δυστυχώς είμαι ψυχοπονιάρα, και ειλικρινά πιάστηκε η ψυχή μου όταν άρχισαν να συρρέουν οι επόμενοι ασθενείς, ο καθένας με το δικό του βήχα, ο καθένας με τη δική του ανάγκη. Η γραμματέας τους εξηγούσε την κατάσταση: το πλαφόν είχε συμπληρωθεί, αν ήθελαν να εξυπηρετηθούν θα έπρεπε να πληρώσουν. Κάποιοι - λίγοι - έφυγαν. Οι περισσότεροι έμειναν. Κυρίως έμειναν - και επιβαρύνθηκαν οικονομικά - εκείνοι που είχαν πραγματικά ανάγκη τον γιατρό, δηλαδή όσοι ήταν άρρωστοι και ήθελαν να τους εξετάσει. Έφυγαν όσοι ήταν για να τους γράψουν φάρμακα ή εξετάσεις, κατόπιν σύστασης της γραμματέως να ξαναπεράσουν τη Δευτέρα.

Και σκέφτομαι εγώ η αφελής: τη Δευτέρα θα έρθουν όλοι αυτοί της Παρασκευής που δεν εξυπηρετήθηκαν. Θα έρθουν όμως και όλοι όσοι θα έρχονταν ούτως ή άλλως Δευτέρα. Και αντί για 15 ας πούμε άτομα, θα εξυπηρετηθούν 20 ή 25. Και το πλαφόν θα συμπληρωθεί πιο γρήγορα την επόμενη εβδομάδα, ας πούμε Πέμπτη αντί για Παρασκευή. Και το βιολί αυτό θα συνεχίζεται, μέχρι που τελικά το πλαφόν θα συμπληρώνεται ήδη από την Τρίτη (δεν λέω Δευτέρα, γιατί υπάρχει και ο περιοριστικός παράγοντας του χρόνου: δεν μπορείς να εξετάσεις ή/και να γράψεις φάρμακα πέρα από έναν ορισμένο αριθμό ασθενών, πρακτικά δεν προλαβαίνεις). Και στο τέλος για να σε εξετάσει ο γιατρός του ταμείου σου - του ταμείου που πληρώνεις τακτικά κι ανελλιπώς τόσα χρόνια, 300 στην αρχή, 350 αργότερα, και τώρα 400 ευρώ το μήνα παρακαλώ - θα πρέπει να φροντίσεις ν' αρρωστήσεις Δευτέρα ή Τρίτη το πολύ, διαφορετικά θα πρέπει να πληρώσεις.

Και πάλι καλά να λέμε δηλαδή, που υπάρχουν ακόμη γιατροί και δεν έχουν μεταναστεύσει ομαδικώς. Γιατί όπως πληροφορήθηκα, η αποζημίωση του γιατρού από το ταμείο για κάθε ασθενή είναι 10 ολόκληρα ευρώ. Ούτε το κόστος της γραμματέως δεν καλύπτει δηλαδή καλά-καλά.

Τι γιατροί χωρίς σύνορα παιδιά μου; Αυτοί εδώ είναι ήρωες, οι γιατροί εντός των συνόρων. Που εξακολουθούν να εξυπηρετούν τους ασθενείς των ταμείων για το αστρονομικό ποσό των 10 ευρώ ανά ασθενή, και 20 ευρώ ανά ασθενή μόλις κλείσει το πλαφόν.

Κι εμείς μετά πληρώνουμε, ταμεία και φόρους και τέλη και αρχές και δεν συμμαζεύεται, και περιμένουμε και παροχές.

Με τις υγείες μας.

IT'S A PARTY!

ΕΙΠΕ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ...

Όσο ψυλλιασμένη κι αν είμαι, το μεγαλείο των ιεραρχών της Ορθοδοξίας δεν παύει να με εκπλήσσει. Πληροφορούμαι άναυδη από Τα Νέα ότι ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ κατέθεσε μήνυση κατά του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου Νικολάου, επειδή στο εκπαιδευτήριο του ρωμαιοκαθολικού μοναχικού τάγματος του Αγίου Ιωσήφ τελείται αγιασμός για τα χριστούγεννα από ρωμαιοκαθολικό ιερέα (οποία έκπληξις, πράγματι! μα τι περίμενε; να καλέσουν ορθόδοξο;) στον οποίο παρίστανται και οι ορθόδοξοι μαθητές (και φοβάται μην κολλήσουν καθολικισμό, φτου σκόρδο!), γεγονός το οποίο, λέει, εμπίπτει στις διατάξεις περί προσηλυτισμού.

Το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα διδάσκεται στα δημόσια σχολεία, ο αγιασμός τελείται από ορθόδοξους χριστιανικούς ιερείς για όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως δόγματος, το ίδιο και η καθημερινή ορθόδοξη χριστιανική προσευχή, και μάλιστα όπως ορίζει το Π.Δ. 201/98 (ΦΕΚ 161Α), άρθρο 13, §10, οι αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι μαθητές οφείλουν παρευρίσκονται στο χώρο της συγκέντρωσης*, τηρώντας απόλυτη ησυχία, σεβόμενοι τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους που προσεύχονται, χωρίς κανείς να θίγεται ή να τολμά να μιλήσει περί επιβολής και περί προσηλυτισμού.

Αν υποθέσουμε ότι υφίστανται προσηλυτισμό οι ορθόδοξοι μαθητές που παρίστανται στον αγιασμό του σχολείου αυτού, στο οποίο οι γονείς επέλεξαν να τα εγγράψουν γνωρίζοντας αναφίβολα ότι διευθύνεται από ρωμαιοκαθολικούς, τι θα πρέπει να σκεφτούμε τότε για τους μαθητές άλλων δογμάτων που παρίστανται στον αγιασμό και την προσευχή όλων των δημόσιων σχολείων, χωρίς ούτε οι γονείς τους ούτε οι ίδιοι να έχουν άλλη επιλογή;

Κι έρχεται τώρα ο μητροπολίτης μας, ο καλός αυτός άνθρωπος, και ενοχλείται από το γεγονός ότι τελείται αγιασμός από ρωμαιοκαθολικό ιερέα σε εκπαιδευτήριο που ανήκει σε ρωμαιοκαθολικό μοναστικό τάγμα. Η καταγγελία του μητροπολίτη μπορεί να είναι νομότυπη, αλλά όζει μισαλλοδοξίας και προκατάληψης. Αν το σύνταγμα και οι νόμοι δικαιώνουν μια τέτοια καταγγελία, καιρός είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να αλλάξουν. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται "προσηλυτισμός" το ένα και να διώκεται, και "διαπαιδαγώγηση" το άλλο και να προωθείται από τη δημόσια παιδεία. Πιο κατάφωρη και αισχρή διάκριση δεν μπορεί να υπάρξει. Και καλά ο μητροπολίτης δεν μπορεί να δει πέρα από τις παρωπίδες του. Οι κρατικοί μας λειτουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι κυβερνήσεις, ως πού βλέπουν; Και ως πότε;

Ο μητροπολίτης έχει δικαίωμα να μηνύσει τους ρωμαιοκαθολικούς που στο δικό τους το σχολείο τέλεσαν τον δικό τους αγιασμό. Εγώ που δεν είμαι χριστιανή ορθόδοξη και το παιδάκι μου παρακολουθεί αγιασμό στην αρχή της χρονιάς από ορθόδοξο χριστιανό ιερέα, ακούει στα μαθήματα της γλώσσας, της ιστορίας, ακόμη και της μουσικής ένα σωρό ορθόδοξες χριστιανικές αναφορές, βλέπει κάθε μέρα ένα ορθόδοξο χριστιανικό εικόνισμα πάνω από την έδρα της δασκάλας του, και παρίσταται συμφώνως τω νόμω κάθε μέρα στην ορθόδοξη χριστιανική προσευχή κι έχει συνηθίσει να κάνει και το σταυρό του, σε ποιον μπορώ να κάνω μήνυση πείτε μου;

*Το ΠΔ διευκρινίζει βεβαίως ότι οι αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι δεν συμμετέχουν στην προσευχή (αυτό πάει να πει απλώς ότι δεν τους υποχρεώνουν να την απαγγείλουν οι ίδιοι), και παρίστανται μόνον εφόσον προσέλθουν πριν αυτή γίνει - δεν είναι δηλαδή υποχρεωτικό να παρευρίσκονται. Πείτε μου όμως, ποιος γονιός είναι δυνατόν να κάθεται με το ρολόι στο χέρι έξω από το σχολείο ώστε να στείλει το παιδί του μέσα ακριβώς τη στιγμή που τελειώνει η προσευχή; Δεν μπορεί να καθυστερήσει περισσότερο, γιατί αμέσως μετά την προσευχή μπαίνουν στις τάξεις, ούτε να το βάλει νωρίτερα αν δεν θέλει να ακούσει την προσευχή: πρέπει να καραδοκεί για το σωστό δευτερολεπτο. Μιλάμε για παράλογα πράγματα.