Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου κατέληγα ότι το σημαντικότερο - αν όχι το μόνο - όφελος που θα έχουμε από αυτήν την ιστορία με την διαδήλωση-κατασκήνωση στο Σύνταγμα θα είναι το γεγονός ότι ίσως γίνουμε έλληνες.

Όσο το σκεφτόμουν όμως μετά και μέσα από συζητήσεις με φίλους, είδα ότι αλλού ήταν η ουσία. Στο γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι ανέβηκαν τις σκάλες στο σταθμό του μετρό χωρίς να σπρώξει κανείς κανέναν, με υπομονή και ευγένεια. Στο γεγονός ότι μέσα στα βαγόνια δεν υπήρχε το γνωστό παγωμένο, αδιάφορο, άψυχο μπουλούκι, όπου καθένας κοιτάζει να χωθεί πρώτος από την πόρτα και να πιάσει την καλύτερη θέση, και όπου όλοι σφυρίζουν αδιάφορα κοιτάζοντας απλανώς την πάνω αριστερή γωνία αμέσως μόλις βολευτούν, αγνοώντας το γεγονός ότι ίσως κάποιος χρειάζεται μια θέση περισσότερο από τους ίδιους, ή ότι κάποιοι προσπαθούν να προχωρήσουν στο διάδρομο και εμποδίζονται από τους εγκατεστημένους. Το μπουλούκι αυτό λοιπόν είχε εξαφανιστεί και είχε δώσει τη θέση του σε χαμογελαστούς, ομιλητικούς, ευδιάθετους ανθρώπους, πρόθυμους να παραχωρήσουν τη θέση τους σε άλλους, έτοιμους να παραμερίσουν μόλις χρειαζόταν, προχωρώντας ήρεμα και χωρίς σπρωξίματα, με σεβασμό και φροντίδα για τους άλλους.
Στο γεγονός ότι η πλατεία Συντάγματος για λίγες μέρες έχει γίνει χώρος ανταλλαγής απόψεων, χώρος γνωριμιών, χώρος ζυμώσεων. Εκατοντάδες άνθρωποι περνούν από εκεί, για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο, ακούν, μιλούν, σωπαίνουν, ρουφούν τα όσα συμβαίνουν.
Και αλλάζουν.
Μέσα από όλα αυτά οι άνθρωποι αλλάζουν.
Ίσως γίνονται λίγο πιο σνειδητοί πολίτες, ίσως ωριμάζουν, ίσως αποκτούν νέους φίλους, νέες ιδέες, νέες προοπτικές. Ίσως μαθαίνουν να συνυπάρχουν και να συνεργάζοναι, ίσως διαπιστώνουν απλώς ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι, ίδιοι με αυτούς, διαφορετικοί από αυτούς.
Και ίσως, όταν τελειώσουν όλ' αυτά και όλοι επιστρέψουν στη ρουτίνα τους, ίσως να έχουν κρατήσει κάτι μέσα τους, ίσως να είναι λίγο διαφορετικοί από πριν.

Τελικά, ίσως μέσα από όλο αυτό γίνουμε κάτι παραπάνω από έλληνες: ίσως γίνουμε επιτέλους άνθρωποι.

Υ.Γ. Ίσως ακόμη - γιατί όχι! - ίσως και να ξεκουνηθούν λίγο οι κυβερνώντες και να αλλάξουν το τροπάρι τους. Αλλά και χωρίς αυτό, πάλι κερδισμένοι είμαστε.

6 σχόλια:

Mr.Moog είπε...

Θα 'θελα να μπορέσω να σε πιστέψω... αλλά "όλα είναι ατμός" φιλενάδα.

Αόρατη Μελάνη είπε...

Ε ναι. Και ο γη μια μέρα θα γίνει ατμός.

Στο αναμεταξύ, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, για όσο περισσότερο μπορούμε.

Λέω πως αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα, όπως και να'χει, είναι για καλό.

elasticrash είπε...

θα πω ότι λέω σε οποιονδήποτε λέει κάτι σαν αυτό που είπε ο @Mr.moog. Αν δεν θες ή δεν μπορείς να βοηθήσεις κάτσε στην άκρη. :-) κανείς δεν θα σε παρεξηγήσει.

Mr.Moog είπε...

elasticrash, μακάρι να με διαψεύσεις κι εσύ και όλοι. Όσο για τις θέσεις μου φρόντισα να τις παρουσιάσω όλες, η aoratimelani ξέρει κι αν θέλεις μπορείς να τις πληροφορηθείς. Και φυσικά θα κάτσω στην άκρη μου αλλά ό,τι είπα δεν το είπα με επιθετική διάθεση. Καλή σου μέρα.

Ανώνυμος είπε...

Thought I would comment and say neat theme, did you make it for yourself? It's really awesome!

Αόρατη Μελάνη είπε...

Yes, I made it myself. I just played around with the "Simple" blogger theme, changed line colors, added a photo etc.

My turn now: how did you get here? My blog is practically all in Greek, I never expected a comment in English.