Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

ΚΛΕΙΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Ένα πρωί, αρχές Αυγούστου, στις διακοπές, κατευθυνόμουνα μαζί με την κόρη μου μέσα από ένα αραιό πευκοδάσος προς το χωματόδρομο που οδηγούσε στην κοντινή παραλία. Ήμασταν στις παρυφές του δρόμου, όταν εμφανίστηκε από πέρα ένα μεγάλο τζιπ με κλειστά παράθυρα. Πέρασε μπροστά μας με ταχύτητα σχετικά μεγάλη για το είδος του δρόμου, σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης που μας έπνιξε, και κατευθύνθηκε προς την παραλία. Στο τιμόνι βρισκόταν μια γυναίκα και στα πίσω καθίσματα ένα ή δύο παιδιά.

Η καλή αυτή κυρία δεν αντιλήφθηκε καν ότι μας ενόχλησε. Πιθανόν να μην αντιλήφθηκε καν την παρουσία μας. Μέσα από τα φυμέ τζάμια θα ήμασταν απλώς δυο σκούρες σιλουέτες στην άκρη του δρόμου. Αμέριμνη μας προσπέρασε, με τη δροσιά του κλιματιστικού να την τυλίγει, ίσως και με κάποια ευχάριστη μουσική να εντείνει ακόμη περισσότερο το κλίμα της οικειότητας εντός του οχήματος, σε αντιδιαστολή με τον αφιλόξενο, ζεστό, σκονισμένο και θορυβώδη εξωτερικό κόσμο.

Πόσο εύκολο είναι να αγνοείς τους άλλους, όταν έχεις δημιουργήσει για σένα τις ιδανικές συνθήκες! Πόσο εύκολα αγνοούμε το τι συμβαίνει γύρω μας, κλεισμένοι στην αποστειρωμένη, κλιματιζόμενη σαπουνόφουσκα του μικροαστισμού μας! Εμφύλιοι πόλεμοι, ασθένειες, ρατσισμός, εκμετάλλευση, όλα εξαφανίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού στο τηλεχειριστήριο, δίνοντας τη θέση τους στο γαλήνιο ενυδρείο του διαμερίσματος.

Και όταν κάποιος μελαμψός άντρας με χαμόγελο μας πλησιάσει στα φανάρια για να μας καθαρίσει τα τζάμια, ανεβάζουμε τα αυτόματα παράθυρα και κλείνουμε τις ασφάλειες, καλού κακού. Γιατί η φτώχεια και η δυστυχία των άλλων είναι επικίνδυνη όταν φτάνει έξω από την πόρτα μας. Γιατί δεν θέλουμε να δούμε ότι η δική μας άνεση πατάει πάνω στη δική τους στέρηση.

Διότι πώς θα γίνει να έχουμε όλα τα υλικά αγαθά που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε δεδομένα, χωρίς τις φθηνές πρώτες ύλες και εργατικά χέρια κάποιων άλλων χωρών; Πώς θα γίνει να διεκδικούμε για τα δικά μας παιδιά μια θέση στο πανεπιστήμιο και μια δουλειά αξιοπρεπή και προσοδοφόρα, χωρίς να αναλαμβάνουν οι μετανάστες όλα τα βαρέα και ανθυγιεινά; Πώς θα απολαμβάνουμε εμείς φθηνά κλιματιστικά αν δεν δουλέψει για τρεις πεντάρες κάποιος φουκαράς στην Ταϊβάν ή στην Κορέα;

Ανοίξτε τα παράθυρα όσο είναι καιρός.



Στα αριστερά της φωτογραφίας, περίπου στα μισά του ύψους, φαίνεται μια λωρίδα χώματος κάπως πιο ανοιχτόχρωμη. Είναι ο δρόμος, ο οποίος συνεχίζει προς τα δεξιά μέχρι εκεί που βλέπετε το παρκαρισμένο αυτοκίνητο, και κατεβαίνει και λίγο χαμηλότερα προς τα πίσω.

Όχι ότι έχει σημασία, αλλά να μη βάλω κι εγώ μια αναμνηστική φωτό από τις διακοπές μου;-)

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Νεαρός χρειάζεται αίμα
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ Η ΟΜΑΔΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ 0 rezus - (μηδεν ρεζους αρνητικο) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΔΟΛΙΑΝΙΤΗ ΣΤΟ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΡΙΠΟΛΗΣ. ( ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ). ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ.


Παναγιώτης Καραμπίνης

stardust30 είπε...

Γι'αυτό πρέπει να υποστηρίζουμε οργανώσεις που στηρίζουν τους ανθρώπους των υπανάπτυκτων χωρών (βλέπε oxfam).
Γι'αυτό πρεπει να μποϊκοτάρουμε προϊόντα γνωστών πολυεθνικών εταιρειών που ξέρουμε πως φτιάχνουν τα προϊόντα τους σε τρίτες χώρες, με άθλιες συνθήκες και άθλιους μισθούς και μάλιστα πολλές φορές χρησιμοποιούν ανήλικα παιδιά.
Γι' αυτό πρέπει να είμαστε ευσυνείδητοι πολίτες και καταναλωτές.
Μπορούμε να κάνουμε πολλά. ;)

Αόρατη Μελάνη είπε...

Ευχαριστώ, Αστρόσκονη! Κι εγώ πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά. Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα...

Urfurslaag είπε...

γειά και χαρά σου Μελάνη μου Αόρατη! επέστρεψα δημήτριος και ανανεομενος. Ελπίζω οι διακοπές σου να μην ήταν γεμάτες από εκνευριστηκά περιστατικά...
Ευχομαι αυτόν τον χειμώνα να τα πούμε αναλυτικότερα
Φιλιά
Ουρφ

CARAMELA είπε...

Καλημέρα και από μένα!!!
Τέρμα οι διακοπές, καιρός για δουλεια (μπλιαχ).Θα τα λέμε πιο συχνά.
Φιλιά

Αόρατη Μελάνη είπε...

Ουρφουρσλάγε,καλωσήλθες!

Οι διακοπές μου ήταν επεισοδιακές ως συνήθως. Θα τους άξιζε όχι μία, αλλά δέκα αναρτήσεις, αλλά ξεφεύγουν από τη θεματολογία του ιστολογίου μου.

Δεν μπορώ να κάνω κάτι νορμάλ σαν όλο τον κόσμο η γυναίκα! Πάντα γίνομαι νούμερο!

Ελπίζω κι εγώ να τα πούμε και αναλυτικά και ψηφιακά και όπως αλλιώς γουστάρεις!

Καραμέλα, καλωσήλθες κι εσύ! Δεν μου ακούγεσαι χαρούμενη... αντιθέτως εγώ είμαι πανευτυχής που επέστρεψα στη γνωστή ήρεμη ρουτίνα μου μετά από τις δεύτερες πιο εξαντλητικές διακοπές της ζωής μου.

Έχω μια θεωρία για τις διακοπές: είναι καταστρεπτικές και δεν πρέεπι να πηγάινουμε ποτέ. Διότι είτε θα περάσεις υπέροχα και η επιστροφή στη ρουτίνα θα σε ισοπεδώσει, είτε θα περάσεις χάλια και η επιστροφή στη ρουτίνα θα σε αποτελειώσει. Όπως και να το δεις, μία ή άλλη είναι: από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη.

Κάτω οι διακοπές! Βλάπτουν σοβαρά την υγεία!