Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

ΜΕ ΚΑΘΕ ΣΕΒΑΣΜΟ

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου έγραψα διάφορα κακόγλωσσα περί αγίου φωτός και πιστών και άνοιξα το θέμα περί σεβασμού στα "θεία", το οποίο αναπτύσσω τώρα, όπως υποσχέθηκα.

Είναι πολύ διαδεδομένη, κοινωνικά καθιερωμένη θα έλεγα, η άποψη ότι "δεν πρέπει να θίγουμε τα ιερά και τα όσια", "δεν πρέπει να προσβάλλουμε τα θεία", "πρέπει να σεβόμαστε την πίστη", "πρέπει να σεβόμαστε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις". Ευτυχώς έχει αρχίσει και ακούγεται αρκετά πλέον και η άλλη άποψη, ότι δηλαδή δεν οφείλουμε κανένα σεβασμό στην πίστη, ούτε στις θρησκευτικές πεποιθήσεις, ούτε στα θεία, τα ιερά και τα όσια. Σεβασμό οφείλουμε στους συμπολίτες και συνανθρώπους μας. Σεβασμό οφείλουμε στο δικαίωμα να τρέφουν όποιες πεποιθήσεις θέλουν - όχι όμως στις ίδιες τις πεποιθήσεις αυτές καθαυτές.

Οι πεποιθήσεις, ακόμη και οι θρησκευτικές, είναι ιδέες. Βρίσκονται μόνο μέσα στο μυαλό των ανθρώπων - δεν είναι αυθύπαρκτες οντότητες, ούτε έχουν αυτοσυνείδηση και ευθιξία, για να χρήζουν σεβασμού. Αλίμονο αν δεν κάνουμε κριτική στις ιδέες, όσο κι αν αυτό προκαλεί αναστάτωση σε κάποιους. Αλίμονο αν περιορίσουμε την ελευθερία της έκφρασης επειδή ορισμένοι αισθάνονται τόση ταύτιση με τις ιδέες τους ώστε να μην μπορούν να τις διαχωρίσουν από τον εαυτό τους, και να νομίζουν ότι θίγοντας αυτές θίγουμε προσωπικά τους ίδιους. Αλίμονο αν θέσουμε κάποιες ιδέες στο απυρόβλητο, έστω και από τη σάτιρα, την ειρωνία ή και την προσβολή ακόμη, επειδή είναι προκαλούμε συναισθηματική αναστάτωση σε ορισμένους. Αφήνω κατά μέρος το πόσο υποκριτικό είναι να κάνουμε τόση φασαρία για τη σάτιρα και την προσβολή κατά ιερών και οσίων, όταν την ανεχόμαστε ήδη σιωπηρά χρόνια τώρα, με δεκάδες κωμικούς να σατιρίζουν τους παπάδες από σκηνής, με εκατοντάδες μασκαράδες ντυμένους σέξι καλόγριες και παπάδες τα καρναβάλια, με χιλιάδες ανέκδοτα για παπάδες, καλογέρους, χριστούς και παναγίες και θεούς ακόμη να κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα - αυτά δεν είναι προσβλητικά, δεν είναι υβριστικά, δεν είναι βλάσφημα; Ή μήπως απλώς είναι κοινωνικά οριοθετημένα ώστε να μην ενοχλούν βάσει μιας σιωπηρής συμφωνίας; Και αν είναι έτσι, πόσο τρομερό είναι να δεχτούμε ότι τα κοινωνικά όρια μπορούν και να μετακινηθούν, ώστε να μην υπάρχουν ιδέες και πεποιθήσεις "πιο ίσες" από άλλες;

Όταν μας ζητούν να σεβόμαστε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, στην πραγματικότητα αυτό που περιμένουν από εμάς είναι να αποσιωπούμε τις δικές μας πεποιθήσεις επί του θέματος. Να μην πούμε όλα όσα σκεφτόμαστε σχετικά με τις πεποιθήσεις αυτές, για να μην στενοχωρήσουμε τους φορείς τους. Να αποκρύψουμε τις απόψεις μας, να αποσιωπήσουμε τις ιδέες μας. Είναι όμως σεβασμός αυτό; Υποστηρίζω ότι είναι ακριβώς το αντίθετο: είναι έλλειψη σεβασμού. Είναι υποτίμηση, είναι απαξίωση, είναι συγκατάβαση. Έτσι φερόμαστε στους τρελούς και στους ηλίθιους: δεν τους λέμε ότι αυτά που πιστεύουν τα θεωρούμε παλαβομάρες και βλακείες. Κάνοντάς το όμως αυτό, όχι μόνο δεν τους σεβόμαστε, αλλά τους τοποθετούμε ένα σκαλί χαμηλότερα από εμάς, περνιόμαστε για ανώτεροι πνευματικά και τους κατατάσσουμε σε μια βαθμίδα με την οποία απαξιούμε να συναναστραφούμε.

Ε λοιπόν όχι φίλοι μου, δεν θέλω να το κάνω αυτό. Δεν θέλω να απαξιώσω τους θρήσκους και θεϊστές συνανθρώπους μου υιοθετώντας μια υποκριτική συμπεριφορά. Δεν θέλω να παριστάνω ότι σέβομαι τις πεποιθήσεις τους: προτιμώ να σεβαστώ αυτούς τους ίδιους.

Αποσιωπώντας την άποψή μας, δίνουμε την εντύπωση ότι μάλλον συμφωνούμε. Βεβαίως δεν έχουμε δηλώσει ρητή συμφωνία, αλλά αφήνουμε περιθώριο να ερμηνευτεί η σιωπή μας κατά το δοκούν, και βεβαίως θα ερμηνευτεί όπως βολεύει τον καθένα: κατά πάσα πιθανότητα θα θεωρηθεί ότι συμμεριζόμαστε τις ίδιες απόψεις και οπωσδήποτε ότι δεχόμαστε ασμένως τις απόψεις του συνομιλητή μας. Πολύ πιο απίθανο είναι να θεωρηθεί ότι δεν έχουμε άποψη και ακόμη πιο απίθανο να θεωρηθεί ότι διαφωνούμε αλλά θεωρούμε καλύτερο να μην το δείξουμε - που είναι και η αλήθεια εν προκειμένω. Γιατί άραγε όμως θεωρούμε καλύτερο να κάνουμε την πάπια; Δύο λόγοι μπορεί να υπάρχουν: είτε επειδή φοβόμαστε την αντίδραση του συνομιλητή μας - πράγμα που μπορεί να ισχύει σε κάποιες καταστάσεις τύπου Ιράν και Αφγανιστάν αλλά θέλω να ελπίζω ότι δεν ισχύει στις συνήθεις κοινωνικές συναναστροφές της Ελλάδας του σήμερα - είτε επειδή τον θεωρούμε ανάξιο να συνομιλήσει μαζί μας. Θέλουμε στ' αλήθεια να επιδείξουμε τέτοια συναισθήματα; Θέλουν στ' αλήθεια οι θρήσκοι να τους αντιμετωπίσουμε έτσι; 

Εγώ πάντως δεν θέλω, και ελπίζω ούτε κι εκείνοι.

Διότι εγώ σέβομαι πολύ τους συνανθρώπους μου.

Σέβομαι την ευφυία τους, την αντιληπτική και την διαλεκτική τους ικανότητα, το δυναμικό τους για προσωπική ανάπτυξη. Σέβομαι επίσης τη γνώση και τη μόρφωσή τους, την καλλιέργειά τους, την επιθυμία τους για αυτοβελτίωση. Σέβομαι τους ίδιους ως ανθρώπους.

Και ακριβώς επειδή τους σέβομαι, τους λέω ειλικρινά τη γνώμη μου.

Για όλα τα θέματα.

Χωρίς εξαίρεση.

Και θέλω να μπορώ να τους λέω ειλικρινά ότι κατά τη γνώμη μου η πίστη στο μεταφυσικό, είτε αυτό λέγεται ζώδια, είτε νεράιδες, είτε φαντάσματα, είτε χριστός, είτε παναγία, είτε θεός, είναι δυνάμει επικίνδυνη, διανοητικά περιοριστική, παράλογη, αβάσιμη και ανάξια σεβασμού.

Με κάθε σεβασμό.


Υστερόγραφο:

Θα δώσω κι ένα παράδειγμα βγαλμένο από τη ζωή, για να μη νομίζετε ότι θεωρητικολογώ.

Έχω μια καλή φίλη η οποία βλέπει Λιακόπουλο. Μια μέρα λοιπόν μου έσκασε το παραμύθι ότι οι αρχαίοι έλληνες θεοί ήταν εξωγήινοι. Σε πρώτη φάση δεν πίστευα στ' αυτιά μου, λέω, δεν είναι δυνατόν, σοβαρά μιλάει; Σοβαρά μιλούσε. Μπλόκαρα, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Στο δικό μου μυαλό όλα αυτά είναι αυτονόητα μπούρδες τις οποίες προσπερνώ ασκαρδαμυκτί. Όμως στο δικό της είχαν βάση, και ήταν φίλη μου, άρα δεν μπορούσα να το αγνοήσω. Διότι αν το αγνοούσα, θα πρόδινα τη φιλία μας. Θα ήταν σα να της έλεγα ψέματα. Την άκουσα λοιπόν, δέχτηκα και να διαβάσω ένα σχετικό βιβλίο. Μάλιστα φίλοι μου, και το διάβασα στα σοβαρά, υπογράμμισα και τα σημαντικά σημεία. Και μετά όταν συναντηθήκαμε, της είπα τη γνώμη μου. Με επιχειρήματα - τα οποία δεν θα αναπτύξω τώρα εδώ - με ειλικρίνεια και σεβασμό.

Η φίλη αυτή είναι επίσης πιστή χριστιανή. Όταν ανέφερα μπροστά της, εδώ και  πολλά χρόνια, για πρώτη φορά το γεγονός ότι δεν πιστεύω, φρίκαρε. Δεν το περίμενα καθόλου, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο σημαντική ήταν η πίστη της για εκείνη. Δεν είναι βλέπετε καμιά θεούσα, αλλά ούτε και γιαλαντζί χριστιανή: πιστεύει στ' αλήθεια ότι ο Χριστός υπάρχει και νοιάζεται για εκείνη. Όταν λοιπόν είπα, ενώ τρώγαμε σε μια ταβέρνα με παρέα, ότι σκέφτομαι να αποστατήσω, έπαθε σοκ. Και τι είναι αυτά που λες, σκέψου την ψυχή σου, σκέψου καλά, γιατί θες να το κάνεις αυτό - αναστατώθηκε πολύ, κι εγώ το ίδιο, γιατί δεν περίμενα τέτοια αντίδραση. Αργότερα έγιναν κι άλλες συζητήσεις, κι ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό να την παραμυθιάσω "για να μην την στενοχωρώ", που σημαίνει για να έχω ήσυχο το κεφάλι μου. Τι φιλία όμως θα είχαμε έτσι; Μια φιλία νερόβραστη, με περιορισμούς, όπου ένα κομμάτι μας θα έμενε πάντοτε απ' έξω. Μια φιλία λειψή, κολοβή. Προτίμησα να είμαι ειλικρινής μαζί της ως προς το τι πιστεύω και τι όχι και τι άποψη έχω για τη θρησκευτική πίστη, κι εκείνη φυσικά το ίδιο από την πλευρά της. Και είμαστε ακόμη φίλες, είκοσι χρόνια αργότερα.

Ειλικρίνεια και ευθύτητα δεν σημαίνει αναγκαστικά προσβολή και σκαιότητα. Μπορούμε να εκφραζόμαστε με ειλικρίνεια και σεβασμό ταυτόχρονα. Φυσικά υποστηρίζω ότι έχουμε δικαίωμα και να προσβάλλουμε, να χλευάσουμε, να κοροϊδέψουμε οποιεσδήποτε πεποιθήσεις - με τη διαφορά βέβαια ότι στην περίπτωση αυτή δεν έχουμε τακτ, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Idom.

Και τώρα περιμένω να έλθει να μου την πει, σαν καλός φίλος, με κάθε σεβασμό. :)

9 σχόλια:

Elias είπε...

".... η πίστη στο μεταφυσικό, είτε αυτό λέγεται ζώδια, είτε νεράιδες, είτε φαντάσματα, είτε χριστός, είτε παναγία, είτε θεός, είναι δυνάμει επικίνδυνη, διανοητικά περιοριστική, παράλογη, αβάσιμη και ανάξια σεβασμού"

Ρίξε λίγο νερό στο κρασί σου κι άσε τον κόσμο να τη βρίσκει όπως θέλει, εφόσον δεν σου επιβάλλει καταστάσεις. Live and let live. Στο κάτω-κάτω, πιο παράλογη, αβάσιμη, διανοητικά περιοριστική και δυνάμει επικίνδυνη είναι η πίστη στον Θεό από την πίστη στον Ευάγγελο Βενιζέλο;

Αόρατη Μελάνη είπε...

Βεβαίως και τον αφήνω να τη βρει όπως θέλει, σάματις μπορώ να κάνω και κάτι διαφορετικό;

Αν υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στον Ευάγγελο Βενιζέλο, θα αλλάξω πλανήτη...

:))))

Αόρατη Μελάνη είπε...

Λυπάμαι όμως γιατί έχω την εντύπωση ότι η ανάρτησή μου παρεξηγήθηκε. Νομίζω ότι πολλοί νόμισαν ότι το λέω ειρωνικά. Ότι δηλαδή δεν σέβομαι κανέναν και τίποτα, και τους το λέω με τρόπο, και μάλιστα με κάπως αιχμηρό τρόπο.

Όχι ρε παιδιά, βεβαίως και σας σέβομαι. Και την ειλικρινή πνευματικότητα τη σέβομαι πολύ, μη σου πω ότι τη ζηλεύω κιόλας. Αλλά από δαύτη δεν κυκλοφορεί και πολλή στις μέρες μας - αν κυκλοφορούσε και ποτέ...

G είπε...

Το πρόβλημά σου όμως είναι ότι κάθε πιστεύω είναι ένα είδος μεταφυσικής. Πιστεύεις στην αξία του ανθρώπου σαν κάτι ανώτερο των χημικών από τα οποία είναι φτιαγμένος; Γιατί, από που βγαίνει αυτή η αξία; Στην πράξη κάθε προσπάθεια να δώσεις διαφορετική αξειά παραπάνω σε κάποιο άτομο 5 λεπτά πριν πεθάνει με το ίδιο άτομο 5 λεπτά αφού πέθανε είναι μάλλον πράξη μεταφυσική. Αν δεν υπάρχει τίποτα μετά θανάτων, τι διαφορετικό έγινε σε αυτό το κρεβάτι;

Αόρατη Μελάνη είπε...

Έχεις ένα δίκιο, από την άποψη ότι οι άνθρωποι κατά κανόνα κοιτάζουν να δώσουν μια μεταφυσική διάσταση στις πεποιθήσεις τους για να τους προσδώσουν μεγαλύτερη πειστικότητα και επιβολή. Αυτό ακριβώς όμως είναι που δημιουργεί τα προβλήματα, διότι οι πεποιθήσεις τέτοιου τύπου (φιλοσοφικές, ηθικές, θρησκευτικές) είναι αυθαίρετες και διαφέρουν μεταξύ τους, και προσδίδοντας τη μεταφυσική στήριξη σε όλες, αναγκαστικά προκύπτει σύγκρουση.

Εγώ θεωρώ όλες τις φιλοσοφικές-ηθικές-θρησκευτικές πεποιθήσεις αυθαίρετες (και τις δικές μου φυσικά). Ξέρω ότι οι αξίες μου δεν είναι απόλυτες αλλά σχετικές. Το μόνο αντικειμενικά διαφορετικό δεν έγινε σε αυτό το κρεβάτι μετά το θάνατο, είναι ότι έπαψαν να συμβαίνουν κάποιες χημικές αντιδράσεις και άρχισαν να συμβαίνουν κάποιες άλλες.

Υποκειμενικά όμως συνέβη κάτι πολύ σημαντικό για όποιον θεωρεί αξία την ανθρώπινη ζωή και για όποιον νοιάζεται για τον συγκεκριμένο άνθρωπο που πέθανε. Μόνο που αυτό το υποκειμενικό δεν έχει τίποτε το μεταφυσικό από πίσω, έχει μόνο ένα σύνολο από άλλες χημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν μέσα σε άλλους ανθρώπους.

Ιοκάστη είπε...

Δε γίνεται να live and let live 100%.

1ον, όταν κάποιος βγαίνει και λέει ότι μπορεί να προβλέψει το μέλλον πχ ή οποιαδήποτε άλλη χαζομάρα ΠΡΕΠΕΙ κάποιοι άλλοι να βγουν να τον διαψεύσουν. Δε λέω να επιβάλλουν στους άλλους να μην τον πιστέψουν, όμως πρέπει να πουν την αντίθετη άποψη και μάλιστα αρκετά "δυνατά" ώστε να είναι σίγουρο πως όποιος θέλει μπορεί να τη βρει εύκολα. Δεν είναι τόσο αθώα αυτά τα πράγματα, το να λέει ο καθένας ότι ψέμα θέλει χωρίς να υπάρχει ένας αντίλογος μπορεί να δημιουργήσει τρομερά προβλήματα (bible zones πχ, είναι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία).

2ον, όταν ένας φίλος σου πιστεύει κάτι τελείως παράλογο οφείλεις να του πεις τη γνώμη σου γιατί τον αγαπάς και τον νοιάζεσαι. Δεν ξέρω γιατί θεωρείται καλό το να αφήνεις τον άλλον στην άγνοιά του. Μπορεί να ακούγεται ελιτιστικό ή ψωνισμένο αυτό όμως δεν υπάρχουν πολλές λογικές και πολλές αλήθειες, για κάποια πράγματα έχουμε εξηγήσεις και επιστημονικά δεδομένα, δε μπορούμε να τα αγνοούμε.

Συμφωνώ με τη Μελάνη στο ότι σέβομαι το δικαίωμα του άλλου να πιστεύει σε πράγματα που θεωρώ ψεύτικα ή ακόμη και ηλίθια. Γιατί αυτό όμως μου αφαιρεί το δικαίωμα να του πω την ειλικρινή μου γνώμη; Γιατί μου αφαιρεί το δικαίωμα να επιχειρηματολογήσω κατά της πίστης του;

Αυτό που βλέπω από αρκετούς πιστούς είναι ότι δεν τους αρέσει αυτή η αντιμετώπιση πολύ απλά γιατί δεν έχουν επιχειρήματα και δε θέλουν να παραδεχτούν πως η πίστη τους δεν είναι βασισμένη στη λογική. Ε ας μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας όμως :p

Idom είπε...


Ήρθα! Ήρθααααα...

Συγνώμη, είχε ευρωεκλογές και καθυστέρησα!

Λοιπόν, μού φαίνεται ότι όσο πας το χειροτερεύεις.
Αν κατάλαβα, λες ότι από την πολύ αγάπη και σεβασμό στους συνανθρώπους σου, μόλις δεις κάποιον να εκδηλώνει θρησκευτική πρακτική, αμέσως τον αρχίζεις στις μπάτσες και στο υβρεολόγιο...
(για να γίνει καλά;)

Χα, χα, μπορώ να φανταστώ διάφορα σχετικά σκετσάκια στο πνεύμα των Monty Python!


Με μία πιο σοβαρή προσέγγιση μπορώ να δω δύο άκρα:

Το ένα είναι το "ας τον τρελό στην τρέλα του", όπου με άλλοθι την ελευθερία στις επιλογές, δεν νοιάζεσαι να συνδράμεις τον συνάνθρωπό σου. Αυτό μπορεί να υποκρύπτει αδιαφορία, εγωισμό και ίσως μία κρυφή ελπίδα να αποδειχθείς καλύτερος/πλεονεκτικότερος στο περιβάλλον και σε δεδομένη στιγμή να υποσκελίσεις τον συνάνθρωπο.
Άρα είναι υποκριτικό.

Το άλλο άκρο είναι το άκρο τής παρεμβατικότητας. Εκεί με άλλοθι το "εμείς ξέρουμε καλύτερα" και τη βοήθεια προς τον αδαή συνάνθρωπο, οι "δυνάμεις αναμόρφωσης" έχουν κάνει τα μύρια αίσχη. Βία απέναντι στους ψυχοπαθείς, βία απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό. Το άλλοθι είναι παντός καιρού. Έως και οι Ναζί έγραφαν "Arbeit macht frei" στις πύλες των στρατόπεδων εξόντωσης. Άρα μιλάμε και εδώ για υποκρισία τού κερατά...

Επάνω στη γραμμή που συνδέει τα δύο άκρα, προτιμώ να κινούμαι προς το πρώτο. Λίγο από αδιαφορία, λίγο από αίσθηση ματαιότητας (σιγά μην πείσω εγώ τη γιαγιά Αφροξυλάνθη ότι ο Άη Γιώργης δεν θα νικούσε τον Σούπερμαν σε μία μάχη σώμα με σώμα), λίγο από συναίσθηση ότι δεν επιτρέπεται να θεωρώ ότι κατέχω εγώ τη μέγιστη αλήθεια, λίγο από αίσθηση ότι κανείς δεν κατέχει (όλη) την αλήθεια και κυρίως από αίσθημα ευθύνης:
άντε και πείθεις την καλή σου φίλη ότι δεν υπάρχει Θεός και συμπαραμαρτούντα. Τι θα βάλει(ς) σε όλο εκείνο το τεράστιο κενό που θα δημιουργηθεί; Είσαι έτοιμη να τη βοηθήσεις για τη νέα της ζωή;

Καταλαβαίνω βέβαια, αυτό που λέει η Ιοκάστη ότι στους ρήτορες τού "ψέματος" πρέπει να απαντάμε δυνατά. Συμφωνώ. Αλλά έχει σημασία ο τρόπος, το πλαίσιο κ.λπ..

Υποθέτω, ότι σε μεγάλο βαθμό, η απόφαση για το τι στάση ενδείκνυται να κρατήσεις, σχετίζεται με το πόσο κοντινό είναι το άτομο που έχει γλιστρήσει στο βούρκο τής πίστης (sic). Αν για παράδειγμα δεις στον λεωφορείο έναν καλό κύριο να σταυροκοπιέται καθώς περνάτε μπροστά από μία εκκλησία και αμέσως τού χυμήξεις κάνοντάς του αθεϊστικό κήρυγμα, ε, τότε μάλλον θα είσαι γραφική και ενοχλητική και Τζιμ Άνταμς (που επιβάλει το νόμο σε όλο το Τέξας...). Κάτι σαν negative τής κας Ε. Λούκα.
Ως προς τους φίλους...

Φαντάζομαι ότι η ιστορία που διηγείσαι με τη φίλη σου που έχει πάρει τον στραβό δρόμο (...) είναι αληθινή. Λοιπόν, πες μας (εντάξει εδώ τίθεται και θέμα ιδιωτικού απόρρητου. Καλοπροαίρετα ρωτάω): τι αποτέλεσμα είχε η δική σου παρέμβαση; Να υποθέσω ότι κάπως την συγκρατεί για να μην ξεχειλώνει σε Λιακοθεϊστικό παραλήρημα;... Τουλάχιστον όταν είναι μαζί σου; Πάντως δεν φαντάζομαι να την έπεισες για τα καλά. Ούτε εκείνη εσένα.

Προφανώς σε τέτοιες περιπτώσεις, μετά από κάποιο σημείο παραιτούμαστε αμφότεροι, αναγνωρίζουμε αυτό το θέμα ως δύσκολο και δεν το πιάνουμε. Έχω φίλους που δεν πιστεύουν ότι είμαι το σημαντικότερο Ον στο Σύμπαν και γνωρίζω από αυτά τα αδιέξοδα...

Αν το κόλλημα των δύο φίλων δεν παρεισφρύει ενοχλητικά στις άλλες εκδηλώσεις τής ζωής τους, ε τότε η φιλία μπορεί να συνεχιστεί...
Υποθέτω ότι με τη φίλη σου θα λέτε και ένα σωρό άλλα πράματα που σάς ενδιαφέρουν: για τα αγόρια, για τη νέα παλέτα λίπστικ τής Βίβεχρωμ, για αυτά που φορούσε η Τιτίκα στο γάμο τής Λιλίκας...

Βέβαια, πάντα θα υπάρχει ένα σαράκι που θα μάς τρώει, θεωρώντας ότι ο φίλος μας είναι χάπατο σε ότι αφορά το θέμα τής πίστης. Προφανώς, ως υπαρξιακό, γίνεται και θέμα ζωτικής σημασίας: Αποκτά σημασία ποιος από τους δύο έχει δίκιο!

Αλλά σκέψου και το άλλο: υπάρχουν άντρες και γυναίκες που ζουν μαζί για μία ζωή!!!
Στο πιστοί και άπιστοι θα κολλήσουμε; :-)))

Idom

Idom είπε...


Στο αναμεταξύ, τρώγομαι και θα ρωτήσω, αφού έχεις πλέον εμπειρία από δεύτερο χέρι:
πώς ########, συνδυάζει η φίλη σου τα λιακοπουλέικα με την Χριστιανική πίστη;
Δεν αντιλαμβάνεται τις "βλασφημίες" και τις ασυμβατότητες τού Λιάκου;

Idom

Αόρατη Μελάνη είπε...

Τι να σου πω βρε Idom, ρώτα την εσύ την επόμενη φορά που θα την δεις.

Αλλά για πες μου τώρα, όταν κάνεις αυτή τη σκέψη ("πώς στο καλό τα βολεύει αυτά μέσα στο κεφάλι της") δεν έχεις έλθει για μια στιγμή στη δική μου πλευρά; Δεν βλέπεις από τη δική μου οπτική γωνία; Δεν σου περνά λιγάκι από το μυαλό "μα είναι δυνατόν να πρέπει να σεβαστώ αυτά τα πράγματα"; Δεν σκέφτεσαι ότι αυτά είναι αρλούμπες; Δεν νομίζεις ότι το να κάνουμε πως τα σεβόμαστε είναι γελοίο και μειώνει κι εμάς κι εκείνους που τα πιστεύουν;

Προφανώς και δεν αρχίζω κανέναν στις μπάτσες και στο υβρεολόγιο, με γνωρίζεις και live και είσαι σε θέση να το ξέρεις αυτό. Ούτε καν ανοίγω συζητήσεις θρησκευτικού περιεχομένου αν δεν δοθεί αφορμή. Στη συγκεκριμένη φίλη που λέγαμε, δεν έχω καν αναφέρει τη δράση μου στην ένωση αθέων (ούτε καν την ύπαρξη της ένωσης, ούτε αυτού του μπλογκ) για να μην τη στενοχωρήσω. Ποτέ δεν πρόσβαλα την πίστη της, ούτε καν την αμφισβήτησα, γιατί ξέρω πόσο πολύ τη στηρίζει ψυχολογικά και πόσο θα την αναστάτωνε αν της έλεγα τι σκέφτομαι γι' αυτήν (την πίστη εννοώ, όχι την ίδια σαν άτομο). Δεν νομίζω να κλονιζόταν η πίστη της, απλώς θα την έπιανε μαύρη αγωνία για μένα, ότι θα μου πάρει ο σατανάς την ψυχή ή κάτι τέτοιο.

Αλλά ακριβώς γι' αυτό, η φιλία μας έχει γίνει λίγο φτωχότερη, λίγο μικρότερη. Και αυτό με λυπεί.